A Comisión Europea confirma a viabilidade do sistema público de pensións nas décadas vindeiras.

Pois un bon día collemos a prensa seria e económica (por exemplo “Eleconomista”i) e encontrámonos con este alarmante titular: Bruxelas destapa o gran burato das pensións en España: como pagar a un 60% máis de pensionistas co mesmo número de ocupados.

Alarmados, como se pretende, seguimos lendo (e alarmándonos máis). Nun subtitular lemos: “Salvo milagre da produtividade, chegarán recortes e subidas de impostos”. Os milagres non existen, pensamos. Da alarma pasamos ao medo.

Máis adiante observamos que os sesudos redactores sobre o informe “Ageing Report 2024-R2024”, que analiza a evolución prevista pola Comisión Europea das pensións ata o 2070, atoparon o quid da cuestión: “…nun recadro ‘perdido’ en medio do denso informe de Bruxelas, pódese observar a evolución prevista do número de ocupados e de pensionistas en España… En tres décadas haberá un 60% de pensionistas máis que manter (sic) coa mesma cantidade de ocupados de hoxe…”…

Ímonos achegando do medo ao pánico.

Chegados aquí parámonos a analizar. Vemos que os redactores asesoráronse con dous expertos “independentes”: Miguel Ángel García, profesor da URJC e investigador de Fedea (ver nota ao final sobre a imparcialidade de Fedea) e Enrique Devesa, neste caso lendo un informe seu publicado por Fundación BBVA (do BBVA non poñemos nota, a súa “imparcialidade” falando das pensións é notoria). Ben, nalgún momento tamén fan mención aos economistas (tamén de “recoñecida imparcialidade”) de CaixaBank Research. É dicir, os asesores do artigo son todos do sector financeiro e/ou das grandes empresas. Xa máis tranquilos razoamos: Talvez non sexan moi imparciais. Talvez lles interese crear medo (ou, mellor, pánico) sobre o futuro das pensións públicas de reparto. Tal vez as pensións privadas e de capitalización serían un gran negocio… precisamente para eles.

Pois resulta que o noso compañeiro Xabier Pérez Davila, tamén leu o informe de Bruxelas (o Ageing Report 2024-R2024) e o artigo este de “Eleconomista”. E chegou a un “titular” distinto. Concretamente: A Comisión Europea confirma a viabilidade do sistema público de pensións nas décadas vindeiras.

Claro que Xabier analiza os propios datos do informe seriamente, sen rebuscar “algún recadro perdido” que poder sacar fóra de contexto. Por exemplo que “o PIB por persoa multiplícase por 1,8 veces; o PIB por persoa dedicado ás persoas maiores de 65 anos aumenta un 50%, multiplícase por 1,5; e o PIB por persoa menor de 65 anos aumenta un 100%, multiplicándose por 2. Despois de pagar mediante impostos e cotizacións sociais as pensións dunha poboación pensionista incrementada, a sociedade de menos de 65 anos disporá para manter a capacidade produtiva (amortizacións), incrementala (investimento) e para o consumo do dobre de recursos que na actualidade.”

E que pasa cos milagres? “A CE estima que a produtividade por hora traballada incrementarase nun 1,3% anual” (case o dobre ata o 2070, e non fala de milagres).

E non seguimos co spoiler, mellor ler o artigo. E de paso saber desde cando temos “titulares” dun novo xénero literario (como di Xabier) “o da profecía do colapso dos sistemas públicos de pensións”. E tamén da súa opinión sobre o crecemento indefinido do PIB como solución para todos os problemas económicos, ignorando os límites físicos do planeta.

Praza.gal: A Comisión Europea confirma a viabilidade do sistema público de pensións nas décadas vindeiras.

InfoLibre: La Comisión Europea confirma la viabilidad del sistema público de pensiones en las próximas décadas

El Economista: bruselas-destapa-el-gran-agujero-de-las-pensiones-en-espana-como-pagar-a-un-60-mas-de-pensionistas-con-el-mismo-numero-de-ocupados

Fedea é unha Fundación. Podemos ver quen son os seus órganos reitores aquí: https://fedea.net/organos-de-gobierno/  Para ver a súa independencia, unicamente hai que ver quen é os seus Membros Protectores.

ÁS PORTAS DO 1 DE MAIO: EN DEFENSA DAS PENSIÓNS PÚBLICAS

Compañerxs, os adjunto el trabajo realizado por Miren Etxezarreta y Xabier Pérez Davila sobre los planes de pensiones de empleo (Convenio de la Construcción) y una carta firmada por los autores explicando la importancia de dar a conocer el peligro que supone para el futuro del Sistema Público de Pensiones.
Si lo consideráis de vuestro interés y queréis firmar el documento, enviar el nombre de la persona representante y el colectivo que representa, se puede adjuntar también el logo, al correo modepen2016@gmail.com.

ÁS PORTAS DO 1 DE MAIO: EN DEFENSA DAS PENSIÓNS PÚBLICAS

Vén de crearse un plan de pensións de emprego para 1.400.000 traballadores da construción, no primeiro gran acordo que se basea na Lei de regulación para o impulso dos plans de pensións de emprego (LRIPPE) de 2022. A nós parécenos un paso forte cara á privatización do sistema de pensións e cremos que hai que desvelar o que se oculta tras o mesmo. Por iso, decidimos escribir esta carta, con ánimo, sobre todo, de alertar aos pensionistas e a quen queremos defender as pensións públicas da gravidade deste sistema e actuar contra o mesmo.
Se crees que o que se sinala na mesma é de interese, e queres participar nesta denuncia asina esta carta (co teu nome e/ou o logo do teu grupo) e trata de distribuíla o máis amplamente posible. A ver se desta forma aumenta a conciencia do desastre que supón esta Lei para o sistema público de pensións.

Miren Etxezarreta, 2007 Catedrática emérita en Economía Aplicada da Universidade Autónoma de Barcelona.

Xabier Pérez Davila, economista e activista en defensa das pensións públicas, Galiza

Documento da Carta para descargar

Documento SOBRE OS PLANS DE PENSIÓNS DE EMPREGO

¿ Deben estar exentas as pensións de tributar o IRPF?

Periodicamente difúndese por Whatsapp un manifesto pedindo que as pensións estean excluídas do IRPF. MODEPEN e o conxunto de organizacións que participan na Unidade de Acción Estatal non estamos de acordo con esa proposta.

A seguir analizamos as afirmacións que inclúe o texto

1ª. As pensións non son un rendemento do traballo. As pensións contributivas son un rendemento do traballo, xa que é o feito de ter cotizado durante polo menos 15 anos o que dá dereito á pensión. Así o recolle a normativa do IRPF que inclúe as pensións contributivas entre os rendementos do traballo (Lei 35/2006, de 28 de novembro, do Imposto sobre a Renda das Persoas Físicas (IRPF))

2ª. As pensión xa tributaron polo IRPF mentres se traballaba. Isto non é certo. O que xa tributaron foron os salarios percibidos durante a vida laboral activa unha vez deducidas as cotizacións á seguridade social. A pensión é unha prestación periódica distinta do salario que se financia con cotizacións sociais e impostos. Se unha persoa traballou 40 anos e cobra 30 anos unha pensión, percibiu unha renda salarial gravada polo IRPF e percibe unha renda en forma de pensión tamén gravada polo IRPF. Ademais, o IRPF non é un imposto sobre as rendas do traballo, senón un imposto sobre todo tipo de rendas: do traballo, inmobiliarias (de alugueres), do capital (dividendos, xuros …).

3ª. Ao estar as pensións sometidas ao IRPF prodúcese dobre imposición. Non, o salario e a pensión son rendas distintas que se perciben en períodos diferentes: unha durante a vida laboral activa e outra no tempo da xubilación. Ademais, proceden de fontes diferentes: da empresa, a primeira; e do Estado, a segunda.

4ª. A pensión sería o rendemento dun capital que a persoa xubilada foi acumulando ao longo da vida laboral. Rotundamente falso. A persoa ou persoas que redactaron o Whatsapp padecen de ignorancia ou practican a mentira. O sistema público de pensións non é un sistema de capitalización, as persoas traballadoras non acumulan capital ningún. Coas súas cotizacións e impostos financian as pensións das persoas xubiladas. As persoas traballadoras hoxe activas, cando se xubilen percibirán a súa pensión das cotizacións e impostos d@s entón activ@s. Por iso se chama sistema de repartición ou solidariedade entre xeracións.

5ª. Aos cargos políticos do goberno, parlamento, senado non se lles aplica a retención do IRPF. Falso de toda falsidade. As retribucións dos representantes políticos están suxeitas ao IRPF como todas as rendas. Esta afirmación repetida innumerábeis veces fai parte da campaña anti-política que só beneficia á dereita e á extrema dereita. Cando alguén afirma “todos os políticos son iguais”, en 9 de cada 10 veces a persoa que o proclama é votante do PP ou de Vox.

Que hai detrás deste texto?

Un ataque contra a necesidade dun sistema impositivo poderoso que obteña recursos suficientes para financiar os servizos públicos e a intervención pública na economía cada vez máis necesaria.

É necesario investir máis en educación e sanidade para manter uns servizos de calidade. É necesario aumentar o investimento en servizos de axuda á autonomía e á dependencia. É urxente aumentar o gasto para construír un parque público de vivendas de aluguer para permitir ás persoas novas emanciparse e construír unha vida independente, o modelo austríaco e da capital Viena debe servir de exemplo. Para afrontar as transicións ecolóxica e dixital son imprescindíbeis maiores ingresos e un sistema fiscal máis progresivo, no que paguen máis os que máis teñen e ingresan.

A nova dereita mundial reaccionaria (Feijoó, Abascal, Ayuso, Trump, Milei …) quere acabar coas prestacións e servizos públicos para substituílos por prestacións e servizos privados dos que o capital poda obter grandes beneficios. Os republicanos estadounidenses describen o seu obxectivo como “afogar o meniño na bañeira”: 1) organizan grandes campañas contra os impostos para conseguir o apoio popular, 2) aproban leis que lles baixan os impostos aos ricos, 3) en consecuencia, redúcense os ingresos do Estado, 4) aparece ou aumenta o déficit público, 5) entón, organizan campañas contra o déficit, e, 6) como “non hai diñeiro”, propoñen cortar as prestacións e servizos públicos e promover os privados, e, 7) e volta ao inicio, nova campaña contra os impostos … O resultado é unha sociedade extraordinariamente desigual onde as persoas que non pertencen á minoría rica teñen que endebedarse para pagar os gastos sanitarios, os estudos universitarios …

Moitas pensións xa están exentas

As pensións por debaixo do SMI, 1080 € por 14 pagas en 2023, están exentas do IRPF. Na Galiza, 2 de cada 3 persoas pensionistas perciben menos desa cantidade polo que estarían exentas do IRPF se non teñen outros ingresos ademais da pensión de xubilación.

E outras non deben estar exentas

O que sería moi inxusto é que non tributasen polo IRPF as pensións máis altas. A pensión pública máxima para o ano 2024 é de 3.175,50 euros, que multiplicado por 14 pagas son 44.457,00 euros anuais. Os millóns de traballadoras e traballadores que perciben salarios inferiores non comprenderían que estivese exenta do IRPF. Produciría unha ruptura da solidariedade interna entre traballadoras e traballadores en activo e traballadoras e traballadores xubilados.

O que propón MODEPEN

Na asemblea anual nacional de MODEPEN celebrada o 3 de xuño de 2023 aprobamos reivindicar unha “Reforma fiscal radical para construír un sistema progresivo que garanta ingresos suficientes para financiar sistemas 100% públicos de sanidade, educación, dependencia y pensións, e para erradicar totalmente a pobreza, así como para a crecente necesidade de intervención pública na economía”.

Propomos unha reforma fiscal para aumentar a tributación dos altos ingresos, dos grandes patrimonios e dos beneficios das empresas, especialmente das que actúan en réxime de oligopolio (moi poucas empresas dominan o mercado) ou case monopolio (unha única empresa domina o mercado.

Documentos de análise de Modepen da suba das pensións para 2024.

Unha das principais vitorias do Movemento Pensionistas foi mandar ao lixo aquel decreto polo que as pensións subirían o 0,25% anual. Agora as pensións soben de acordo co IPC (Índice de prezos ao consumo)

Imaxinades como sería a vida dos e das pensionistas sen esta vitoria?

Para analizar esta subida, en Modepen elaboramos estes dous documentos e un anexo, que achegamos unificados nun só, e que pretenden responder a varias cuestións:

No documento 1, moi brevemente, respondemos ás seguintes:

-Soben as pensións unha mesma porcentaxe para todas as persoas pensionistas?

-Por que a moitas de nós, a pesar da suba, nos está resultando máis difícil chegar a fin de mes?

-Afecta por igual a todos a suba do IPC ou é diferente segundo os nosos ingresos sexan maiores ou menores?

-Que reivindicamos á vista da análise anterior?

No documento 2, analizamos máis polo miúdo as seguintes:

1º. Cal é o mecanismo de suba das pensións aprobado na Lei 21/2021 (IPC medio acumulado) e como sería co IPC real?

2º. Cal é a reivindicación da Unidade de Acción Estatal (UAE) sobre a taxa de reposición das pensións?

3º. Cal é o mecanismo de cálculo do índice de prezos ao consumo (IPC) e a súa relación co poder adquisitivo real das pensións?

Finalmente, e como anexo, unimos un resume do Real Decreto 8/2023 no relativo á contía mínima das diferentes clases de pensións contributivas (ordinaria, incapacidade, viuvez, orfandade, clases pasivas) en euros/ano e en euros/mes.

Documento de análise de Modepen da suba das pensións para 2024.

Documento Marco aprobado na V Asemblea. TÁBOA REIVINDICATIVA

O falso “relato” do déficit da caixa da Seguridade Social: Escrivá cifra en 140.000 millones el dinero de las pensiones que ha ido a otros gastos en los últimos 30 años

“A caixa da Seguridade Social ten un déficit asumíbel de máis de 100.000 millóns de euros!!

É unha irresponsabilidade pretender seguir con este sistema que fai auga por todas partes!!

Témonos que encamiñar a un sistema privado de pensións!!

O sistema público e de reparto é inviábel e vai colapsar!!!!”

Pois resulta que o ministro Escrivá cifra en 140.000 millóns os cartos das pensións que “se foron” a outros gastos nos últimos 30 anos. Uns cartos que serían abondos para pór a cero a débeda da Seguridade Social contraída polo Estado desde 1999 (106.178 millóns), e aínda quedarían cartos aforrados (máis de 30.000 millóns).

Lembramos que xa o Tribunal de Contas no ano 2020 recomendara ao Estado devolver as cantidades endebedas á Seguridade Social, que estimaba (nun informe de agosto de 2020 con datos ata decembro de 2018) nun mínimo de 103.690 millóns de euros.

Claro que, de terse feito así, os debates sobre os recortes das pensións, eses recortes que foron ben reais, terían sido diferentes. Ben, precisemos, debates tampouco houbo, o que houbo foron relatos, contos para “xustificar” primeiro o deterioro do sistema e despois a súa privatización.

O que houbo foi un saqueo á Seguridade Social, pero o máis grave é que “O mantra da insustentabilidade e da crise permanente serviu para lexitimar desde hai anos os recortes nas pensións e nos dereitos dos pensionistas. Pero sobre todo -como sostén o deputado Jordi Salvador (ERC)- para crear un pánico que só favoreceu ao sistema financeiro e ao seu negocio de plans de pensións privados.”

E mentres a Auditoría non sexa oficial xa sabemos o caso que a “prensa seria” (seria segundo o seu propio “relato”) lle vai facer. Seguiremos tendo, oficialmente, mediaticamente, déficit da caixa da Seguridade Social, aínda que realmente teñamos superávit.

Por iso esiximos a Audoria xa.

Ligazón ao artigo do Informativo Valencia

Valoracións diante do fin do ciclo da Reforma das pensións: ESTA NON É A REFORMA DE PENSIÓNS QUE NECESITAMOS.

O pasado 17 de marzo publicouse no BOE o “Real decreto-lei 2/2023, do 16 de marzo, Sobre o número de anos para cálculo da base reguladora das pensións”. Con esta cuarta lei remata o actual ciclo de reformas do sistema de pensións.

Estas catro leis (brevemente Lei 21/2021, Lei 12/2022, Rd-lei 13/2022 e o mencionado Rd-lei 2/2023) son, por tanto, o resultado do pulso mantido durante estes anos entre o movemento pensionista de Galiza e do resto do Estado contra o intento de actualizar e afondar na privatización do sistema de pensións públicas.


Unha privatización que, ante a ineficacia dos obsoletos plans individuais
de pensións, necesitaba crear un novo marco privatizador (Lei 12/2022 do 13 de xuño sobre os Plans de pensións de emprego) que permitirá desviar fondos públicos para alimentar fondos privados de capitalización, que crearán desigualdade e inestabilidade financeira.


Unha privatización que, para que sexa mellor asumida, necesita dunha desvalorización das pensións públicas (incrementos por debaixo do IPC, mantemento da brecha de xénero, incremento do cálculo da base de cotización, etc) e da creación dun “relato” (do tipo “non hai cartos abondos para un gasto crecente” ou “
a seguridade social xa ten un déficit excesivo”…) que nos convenza da inevitablidade desa privatización. Como vemos nada novo, é o mesmo esquema que se repite nos intentos de privatización da Sanidade ou da Educación públicas, por pór dous exemplos ben coñecidos.


Nesta longa confrontación
sufrimos derrotas pero tamén demostramos a nosa forza conseguindo algunhas vitorias certas, que obrigaron ás forzas privatizadoras a recuar nalgunhas das súas pretensións, revertendo en parte a desvalorización das pensións públicas (aumento do 8,5% en xeral e do 15% para as mínimas e as non contributivas…), ou conseguindo cambiar, tamén en parte, o “relato”, con consecuencias positivas, como deixar de falar só dos gastos e empezar a falar (e non só falar, claro) dos ingresos (cotización adicional de solidariedade, mecanismo de equidade interxeracional e incremento da base máxima de cotización) ou a lei para realizar a auditoría das contas da Seguridade Social (camiño de clarificar iso do “déficit” do sistema).


Estamos así nun momento en que debemos de realizar un balance polo miúdo
para valorar as nosas vitorias e as nosas derrotas, que nos permita definir cales han de ser os nosos obxectivos a partir de agora.


Conscientes deste fin de ciclo, o movemento pensionista, tanto a nivel Estatal como Modepen en Galicia, temos reflexionado e emitido senllos comunicados, que reproducimos a continuación:

Valoracion de MODEPEN do Real Decreto-lei 2/2023, do 16 de marzo, de medidas urxentes para a ampliación de dereitos dos pensionistas, a redución da fenda de xénero e o establecemento dun novo marco de sustentabilidade do sistema público de pensións.

Valoracion da Unidade de Accion dos Pensionistas do Estado: ESTA NON É A REFORMA DE PENSIÓNS QUE NECESITAMOS.

Texto do Real Decreto-lei 2/2023, do 16 de marzo.

Valoración de urxencia da negociación sobre a última fase da reforma das pensións.

Compartimos neste enlace a nosa Valoración de Urxencia diante dalgunhas das medidas sobre a segunda parte da reforma das pensións feitas públicas nos medios de comunicación este venres día 10. Trátase, por tanto, dunha valoración de urxencia e provisional, feita antes de pecharse a mesa de diálogo e sen que se sexa público o texto definitivo do acordo. En resume, valoramos:

Que parece que non vai haber endurecemento do período de cálculo da base reguladora das novas pensións iniciais. Pola contra semella que nos vindeiros 20 anos, as traballadoras e os traballadores poderán optar pola máis favorábel de dúas posibilidades: seguir como ata agora ou realizar o cálculo sobre os últimos 29 anos, mais descartando os dous menos favorábeis (Esta opción voluntaria favorecería as traballadoras e traballadores con carreiras de cotización irregulares).

Que estas medidas non son firmes e que por agora destacamos a mudanza de discurso: do “non hai recursos” a “hai que buscar ingresos para pagar as pensións futuras”

Que esta mudanza é froito da mobilización social na Galiza, en todo o Estado español e en Francia (lembremos que neste tema tamén intervén Bruxelas) e confírmanos na convicción de que é imprescindíbel continuar o labor de información, organización e mobilización. Neste sentido situamos como obxectivos os seguintes: Recuperar os 65 anos como idade legal de xubilación e Derrogar a Lei Escrivá dos fondos de pensións de empresa.

– Constatamos e felicitámonos polos avances conseguidos coa mobilización social: a Actualización das pensións ao 8,5%, a Suba das pensións mínimas e non contributivas un 15% e a Paralización do incremento do número de anos para calcular a base reguladora.

É posíbel avanzar en dereitos. A mobilización social é o único camiño.

Ligazón ao documento: Valoración de urxencia da negociación sobre a última fase da reforma das pensións.

A ‘lei Escrivá’ de fondos de pensións debe ser derrogada, por Xabier Pérez Davila.

Compartimos neste enlace unha análise minuciosa publicada en Infolibre polo noso compañeiro Xabier Pérez Davila, sobre os Fondos de Pensións (FFPP).

Ligazón a o artigo de Xabier Pérez Davila:   A ‘lei Escrivá’ de fondos de pensións debe ser derrogada.

Parte da constatación dun feito: Que a existencia dun Goberno de coalición progresista e a Mobilización continuada desde 2018 do Movemento Pensionista conseguiu importantes vitorias, como a que acabou coa conxelación aplicada polo Partido Popular (lembramos aquel 0,25% ?). Este ano a suba do 8,5% garantiu o poder adquisitivo de nove millóns de pensionistas.

Sen embargo, e como sabemos, hai motivos de preocupación. E entre eles sitúase a gran aposta dos Fondos de Pensións (FFPP). A Lei de regulación para o impulso dos plans de pensións de emprego, LRIPPE, aprobada en xuño de 2022, unha opción estratéxica que é una bomba de reloxería que ameaza as pensións dxs traballadorxs máis novos.

O artigo de Xabier céntrase nunha esclarecedora análise desta lei, que define como neoliberal e obsoleta. En resume: Neoliberal “porque privatiza unha parte das cotizacións sociais”. Obsoleta porque vai en contra das investigacións que alertan sobre os efectos macroeconómicos destes fondos: “alimentan a financiarización, promoven o aumento da explotación e a desigualdade, contribúen a converter a vivenda nun activo especulativo, actúan de xeito pro-cíclico, acentuando as recesións, e crean inestabilidade financeira que pode contaxiarse á economía real”.

E desenvolve esta análise nos seguintes apartados:

Neoliberalismo, privatización financiada con fondos públicos: Para alimentar estes FFPP vanse desviar fontes de ingresos públicos, abríndose unha brecha que a dereita sempre saberá ampliar.

Financiarización, explotación e desigualdade: Os FFPP están a ser “o principal instrumento para a acumulación de capital financeiro”, na busca de rendementos que non ofrecen os investimentos reais, co obxectivo principal de incrementar as retribucións de accionistas e directivos, intensificando a explotación e a desigualdade.

Fondos de pensións, financiarización e desigualdade en Estados Unidos: Analiza as consecuencias dos FFPP nos EUA, onde o proceso de financiarización da economía é máis intenso.

Fondos de pensións, financiarización e desigualdade en Europa: Describe varios estudos sobre a evolución e consecuencias da financiarización en Europa.

¿Por que nos debe preocupar a crise dos fondos de pensións británicos? Analiza a crise provocada pola primeira ministra británica Liz Truss, en setembro de 2022, ao propor reducir os impostos aos máis ricos poñendo en perigo ao conxunto do sistema financeiro británico e as leccións que debemos sacar desa crise.

Os tempos están cambiando. Ideas e leis obsoletas: Obsoletas porque inciden no modelo neoliberal que, tras catro décadas, trouxo “un brutal aumento da desigualdade, a xeneralización da precariedade e o malestar no traballo e o estancamento da produtividade”. Que acumula crises nos últimos anos que é incapaz de solucionar e que están a provocar un xiro real nos EUA e en Europa a prol da intervención do Estado na economía. Unha intervención que pode ser a favor da maioría ou da acumulación privada do capital. A lei Escrivá sitúase claramente nesta segunda vía.

A conclusión é obvia: “A derrogación da lei Escrivá debe converterse nun obxectivo prioritario do movemento social en defensa do sistema público de pensións e da esquerda política e sindical.”

Ligazón a o artigo de infoLibre:   A ‘lei Escrivá’ de fondos de pensións debe ser derrogada.

Auditoría das Contas da Seguridade Social, Plans Pensións Privados e Publicidade enganosa.

Como xa falaramos na nosa páxina o día 14 de outubro (artigo ao que nos remitimos para ampliar https://www.modepen.org/index.php/2022/10/11/caminan-a-bancarrota-a-seguridade-social-e-o-seu-sistema-de-publico-de-pensions/ ) unha das tarefas pendentes da Seguridade Social, e que legalmente xa non debería de estalo, é a auditoría das súas contas. Unha auditoría que debe clarificar dunha vez por todas se se trata dun organismo deficitario, como mantén o mantra oficial, ou se en realidade a Seguridade Social é a principal acredora duna Administración central que leva décadas gastando os sus recursos.

Non estamos falando dunha cantidade menor. O Tribunal de contas estimou hai dous anos en 103.690 millóns de euros, como mínimo, o financiamento que a Seguridade Social achegara entre 1967 e 2018 ao resto das administracións para cubrir conceptos non contributivos. Cantidade, repetimos, mínima e que previsibelmente será superior. E sen contar os intereses.

Pero, mentres non se faga esta auditoría, as empresas adicadas á captura por privatización dos cartos do sistema da Seguridade Social seguirán baseándose nos datos “oficiais” para, con argumentos falaces vestidos de artigo de prensa, intentar convencer ao conxunto da sociedade, e a cantos máis incautos concretos mellor, da necesidade de subscribir Plans de Pensións Privados como os recentemente aprobados Plans de Pensións de Empresa. Plans nos que o único seguro é que os xestores (estas empresas, como no noso caso Mapfre) van recibir grandes comisións, independentemente do resultado, positivo ou negativo, da súa xestión.

Unha publicidade para a que necesitan o argumento da tendencia inevitábel do déficit da Seguridade Social. Un déficit que se xustifica en que no 2021 o fondo de reserva era xa de tan só 2.138,00 millóns de euros, cando xa sabemos que a esa cantidade habería que sumarlle, como mínimo, a xa controlada polo Tribunal de Contas. É dicir, como mínimo habería 103.690,00 millóns de euros, superando con creces ao máximo do Fondo (en 2011, con 66.815 millóns) co que cambia radicalmente o conto. Ese conto que permite a Mapfre facer este resume do “seu artigo”: “Ahorrar no es un lujo, sino una necesidad de cara al futuro”.

O máis grave é que a publicidade estea escrita como se fose un artigo serio, redactado por unha xornalista, e publicado nunha revista que se supón seria, e non como o que é: publicidade enganosa

Nota: Este artigo recoméndase lelo unicamente para ler en modo retranca e con moita calma, senón advertimos que pode ser perigoso para o estado de ánimo e a saúde física, psíquica e intelectual.

Ligazón a artigo de 65ymás¿Qué es la hucha de las pensiones y por qué es tan importante?

Os e as pensionistas máis vulnerábeis quedan fora do real decreto-lei 20/2022 de 27 de decembro, e demandamos que sexan incluídos.

As principais organizacións de pensionistas do Estado Español, entre elas o MODEPEN, emitiron o 04/01/2023, unha Nota de Prensa na que rexeitan se o goberno exclúa aos pensionistas con menores recursos do acceso ao CHEQUE DE 200 € que o goberno estatal entregará ás persoas e familias con menores recursos económicos.

As organizacións de pensionistas exixen que se permita acceder ao Cheque aos pensionistas con condicións económicas máis precarias.

NOTA DE PRENSA, 04/01/2023

Os e as pensionistas máis vulnerábeis quedan fora do real decreto-lei 20/2022 de 27 de decembro, e demandamos que sexan incluídos. 

As plataformas y movementos de pensionistas dos Pobos e Comunidades do Estado que que subscribimos este texto, denunciamos:

Que outra vez os e as pensionistas con pensións pequenas, contributivas e non contributivas, quedan fora da medida máis importante das aprobadas polo Goberno para facer fronte a situacións de vulnerabilidade económica e social diante da carestía da vida: O CHEQUE DE 200 EUROS.

Na normativa, de 27 de decembro, establécese claramente que os e as pensionistas con pensións tanto contributivas como no contributivas NON poderán solicitar o cheque. Tampouco poderán pedilo as persoas que cobran o Ingreso Mínimo Vital.

Parécenos ben que podan solicitalo as familias e persoas que ingresen até uns 1.900 € mais/mescremos que, con máis razón, tamén deben poder recibilo os e as pensionistas que cobren cantidades mensuais bastante máis pequenas.

O goberno esquece que máis do 50% de las pensións no Estado Español están por debaixo do Salario Mínimo Interprofesional (1.000 € bruto , mensual) que as mulleres pensionistas seguen percibindo as pensións máis baixas, algunhas delas rozando o umbral da pobreza.

Exiximos que as persoas pensionistas que cumpran as condicións de nivel de renda requirida no decreto anticrise, sexan incluídas nesta medida, que podería paliar en parte a situación de precariedade na que se atopan.

As persoas pensionistas demandamos reverter os recortes das reformas de pensións de 2011, 2013 e 2021, recuperar o poder adquisitivo das pensións públicas, restablecer a paga compensatoria de final de ano, e situar a pensión mínima no 60% do Salario Medio.

Asemade, demandamos que se adopten medidas estruturais e non conxunturais para que todas las persoas accedan a unhas condiciones de vida dignas, baseadas no reparto equitativo da riqueza.

Estas, entre outras, son as medidas que vimos demandando dende hai máis de 5 años coas nosas mobilizacións.

GOBERNE QUEN GOBERNE

AS PENSIÓNS PÚBLICAS DEFÉNDENSE !

ASJUBI40 (Asociación Jubilación Anticipada sin Penalizar),

COESPE (Coordinadora Estatal por la Defensa del Sistema Público de Pensiones),

EHPM (Movimiento de Pensionistas de Euskal Herria),

MADPP (Movimiento Andaluz en Defensa de las Pensiones Públicas),

MODEPEN (Movemento Galego en Defensa das Pensións e os Servizos Públicos),

UNIDAD COESPE,PLATAFORMAS DE PENSIONISTAS de Badajoz, Móstoles

Documento de la Nota de Prensa.

Reportaxe no Telexornal da TVGSobre os pensionistas que quedan fora do Real Decreto-Lei 20/2022 de 27 de decembro, sobre O CHEQUE DE 200 EUROS

Noticia publicada en contrainformación.esLos y las pensionistas más vulnerables se quedan fuera del cheque de 200 euros y demandamos que se les incluya.

Noticia publicada en @NegociosTVLos pensionistas denuncian que el Gobierno se ha olvidado de ellos con el cheque de 200 euros.