\u201cA mi\u00f1a xeraci\u00f3n -nacida nos anos setenta- nunca pensou na s\u00faa xubilaci\u00f3n. E non digamos os m\u00e1is novos, nativos precarios. Pero chegar\u00e1 o d\u00eda, e \u00e9 mellor que nos preocupemos por iso e non obviar as propostas de reforma das pensi\u00f3ns.\u201d<\/p>\n
As\u00ed empezan estas interesantes reflexi\u00f3ns de Isaac Rosa no xornal eldiario.es.<\/p>\n
Unhas reflexi\u00f3ns sobre paro e precariedade, aut\u00f3nomos, reforma das pensi\u00f3ns… E que remata deste xeito:<\/p>\n
\u201c…M\u00e1is nos vale atender, informarnos, protestar cando sexa necesario, defender os nosos dereitos. Si, os nosos. Porque esta reforma, como as anteriores e as que ve\u00f1an despois, non son para os xa xubilados -que por certo xa loitan polo seu, xa podemos aprender deles-, sen\u00f3n para os pensionistas do futuro. \u00c9 dicir, n\u00f3s. Que si, que vale, que a\u00ednda seremos novos aos setenta anos. Mozos e precarios. Mozos e pensionistas precarios, coma non espertemos.\u201d<\/em><\/strong><\/p>\n